Ayhan Çıkın, “Bir Başka Yürek”le…

The following two tabs change content below.

Oğuz Tümbaş

Tüm Yazıları

Son Yazıları - Oğuz Tümbaş (Tümünü Gör)


Pin It

Arka arkaya gelen dost yitikleri! Yeni yıla, yakın dostlarımın eksikleriyle başladım! Şair dostum Abdullah Neyzar Karahan’la sarsıldım önce! Onun yokluğuna alışamadan, bu kez Neyzar’la da ortak dostumuz olan şair, yazar Aydın Karasüleymanoğlu’nun ölüm haberi ulaştı 30 Ocak’ta! Yine eksildim!
Araya giren sevdiğim, saygı duyduğum, tanıştığım insanların ölüm haberlerini saymıyorum. Hangisine yanayım, alışayım derken, bilim adamı, şair dostum Ayhan Çıkın’ın ölüm haberiyle acılandım!
Ölmeden bir gece önce, Nevzat Çağlar Tüfekçi’nin Ayhan Çıkın’la yaptığı nehir söyleşiden oluşan “Bir Başka Yürekle Yaşamak” kitabını okuyordum.
Milas Belediyesi’nin yayımladığı, üç bölümden oluşan, akıcı anlatımla sunulan kitapta Ayhan Çıkın’ın akademisyenliği, şairliği, kalp nakli öncesi ve sonrasında ölümle yaşam arasında gidip gelen duygularını ve yaşamın her an kırılabilecek olan ince çizgisini okurken duygulanmıştım. Ertesi gün ilk haber sanatçı dost Kıymet Unutma’dan geldi. Daha sonra sanal ortamdan paylaşılan Ayhan Çıkın’ın ölümüyle ilgili paylaşılan iletiler çığ gibi arttı.
Yaşam böyle bir şey işte; bir varmış, bir yokmuş arasına sıkışan anlar, yaşanmışlıklar, anılar… Geriye kalan ise yazarın, sanatçının, şairin, bilim adamının kitapları, yazıları, dergileri, mektupları, ses çınlamaları…
Ayhan Çıkın, 16 Eylül 2000 yılından 28 Şubat 2017’ye değin 23 yaşında ölen bir gencin kalbiyle yaşadı!
“Şair Yüreği” ile yazdı ölene değin. Unutmadı ona yüreği verilen Cem Cambay’ı; 16 Eylül 2009’da “33’lük kalp, 64’lükten… / İçimde müthiş bir çelişki / Ve aklımda hep sen / Rahmet anıyorum seni…” dizeleriyle andı onu. “İki yürek arasında dolaşmanın, iki kişilik yaşamanın, iki dünya arasında olmanın” şaşkınlığı ve duyarlığıyla…
Çıkın’la en son 21 Ocak günü Kanguru Yayınları’nda bir televizyon çekiminde buluşmuş, ortak dostumuz şair Abdullah Neyzar Karahan’ı anmıştık. Görsel çalışmaları vefalı dost Osman Akbaşak yapmış, söyleşiyi de ben gerçekleştirmiştim.
Şubat başlarında içtenliği, sevecenliği ve ıslak imzasıyla iki kitabını ulaştırmıştı bana: Bir Başkadır Kooperatifçilik, Bir Başka Yürekle Yaşamak. Daha önce yine sıcak sözleri ve imzasıyla iki şiir kitabı: Zaman Çiçeği (2000), Ortak Kalpler Türküsü (2005).
Kooperatifçilik alanında Türkiye’de söz sahibi bir bilim adamıyla, şiire adanmış bir yüreğin buluştuğu aynı kişiyi, Ayhan Çıkın’ı değişik duygu çağrışımlarıyla okuyorum, anıyorum hâlâ. Muğla’nın Yatağan ilçesine bağlı Cazkırlar köyündendir Çıkın. 1946 yılında doğduğu yazılı kitaplarında; ama iki yaş daha büyük olduğunu söylerdi dost toplantılarında. Bilirsiniz kırsal kesimde sıklıkla karşılaşılan bir durumdur bu o yıllarda.
Yaş 70 ya da 72; hep erkendir ölüm. Hele üretkenseniz, yaşamı hep işlevsel kılıyorsanız, şiir gibi saygın ve seçkin bir uğraşın içindeyseniz, ölüm daha tez çalmıştır kapınızı.
Bunca ömre sığdırılan okullar, öğrenimler, mesleki çabalar, bilimsel uğraşlar, kazanılan başarılar, yetiştirilen öğrenciler, yazılar, şiirler, kitaplar… Oysa yapılacak ne çok iş vardır daha dünyada!Bornova’da cenaze töreninde onu uğurlarken, cami avlusu öylesine dolu, öylesine canlıydı ki… Bilim çevresinden, sanat dünyasından dostları, sevenleri onun anılarıyla yaşıyorlardı yeniden.
Hemen gözüme çarpan yazın-sanat dostları Şadan Gökovalı, Hüseyin Yurttaş, Ahmet Günbaş, Kadri Sümer, Yunus Bekir Yurdakul, İlhan Soytürk, Halim Yazıcı, Hamdi Topçu, Selami Şimşek, Atila Er, Cem Seyhun Ünbay, Selçuk Oğuz, Düriye Ayyıldız, Osman Akbaşak, Ferzan Sarpkaya, Onur Şenli, Kıymet Unutma, Emine Emiral, Ali Kaya… İyiliği, dostluğu, saygınlığı, insanlığıyla ne çok andık Ayhan Çıkın’ı.
Işıklar içinde olsun.

Yorum Yap

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*